Wspinaczka to rodzaj przemieszczania się po różnego rodzaju terenie na tyle stromym, że trzeba do tego używać zarówno siły nóg jak i rąk. Wspinaczka zazwyczaj odbywa się na otwartym terenie, gdzie do dyspozycji są góry i skały. W zeszłym stuleciu pojawiły się też obiekty sztuczne w zamkniętych przestrzeniach, gdzie tę trudną dyscyplinę sportową można trenować bez względu na panujące na zewnątrz warunki atmosferyczne. Wspinaczkę można podzielić ze względu na teren i rodzaj skał, po których się wspinamy i na technikę wspinaczkową często wynikającą z tego terenu.

Ze względu na teren, po którym się wspinamy wyróżniamy:
- wspinaczki lodowe
- wspinaczkę skalna
-wspinaczkę górską, a w niej taternictwo zimowe i letnie oraz alpinizm w górach lodowych
- wspinaczkę na sztucznych obiektach, a w niej urban-climbing, czyli wspinaczkę np. na budynki oraz wspinaczka panelowa na sztucznej ścianie
- himalaizm, czyli wspinaczkę wysokogórską
- bouldering, czyli wspinanie bez asekuracji
- wspinaczka skałkowa
- wspinaczka piaskowcowa
- wspinaczka wielkościanowa, czyli bigwall, do której potrzebne są ściany powyżej 300 m wysokości

We względu na technikę wyróżniamy:
- wspinaczka klasyczna łączy w sobie różne style, takie jak: alpejskie, wyprawowe, brytyjski, saksoński, francuski, OS, RP, RK, TR, AF, PP- zależą one od charakteru gór, ich budowy i rodzaju sprzętu używanego do ich pokonania i długości drogi wspinania
- wspinaczka techniką sztucznych ułatwień, inaczej wspinaczka hakowa. Wspinając się po górach w ten sposób używa się, jako chwytów, czy też punktów podparcia wpuszczanych przez samego wspinającego spitów, haków lub ringów.
Aby rozpocząć swoją przygodę ze wspinaniem należy zapisać się na specjalistyczne kursy, ponieważ jest to bardzo trudny i wymagający sport. Sami nie jesteśmy w stanie poznać technik wspinaczkowych i zadbać o swoje bezpieczeństwo bez jakiegokolwiek przygotowania. Pierwsze kroki można skierować w miejsca, gdzie są wybudowane sztuczne ściany do wspinaczki, a tam poznamy kogoś, kto wciągnie nas w to środowisko, a po drugie na ścianie przekonamy się jak trudny jest sport i jakiej siły i kondycji od nas wymaga. Ludzie zajmujący się wspinaczką muszą być obdarzenie szeregiem cech fizycznych i psychicznych. A o ile ciało można wytrenować, to potrzebne predyspozycje psychiczne są trudne do wypracowania, z większością z nich trzeba się urodzić. Na pewno problemem będzie lęk wysokości i nieumiejętność podejmowania szybkich decyzji, co może podczas wyprawy kosztować życie wielu ludzi. Do tego potrzebna jest wielka dyscyplina i chęć ciągłej nauki, a co za tym idzie brak ślepej wiary we własne siły, choć pewność siebie też jest ważną cechą. Predyspozycje fizycznie to głównie siła, przede wszystkim rąk i palców dłoni, ogólna gibkość i dobra wydolność organizmu. Himalaiści muszą też dobrze znosić skoki ciśnienia i braki tlenu w powietrzu na dużych wysokościach.

Głównym „składnikiem” wspinaczki jest także sprzęt do niej potrzebny. Jest go niezmiernie dużo, a do tego musimy wiedzieć jak go używać by zapewniał nam bezpieczeństwo. Ilość tego sprzętu i jego różnorodność zależy, jak nie trudno się domyślić, od rodzaju wspinaczki i terenu, na którym się ona odbywa. Ludzie, którzy wspinają się bez zabezpieczeń na duże wysokości, potrzebują tylko lekkiego ubrania, specjalistycznych butów oraz zapasu magnezji przyczepianej w woreczku przy pasie. Podstawowy sprzęt to liny, uprzęże (zakładane przez wszystkich uczestników, łączy się ich jedną liną, by w razie ześlizgnięcia się w przepaść jednego nie doszło do jego upadku) i czekany zapewniające bezpieczeństwo oraz buty dobrze trzymające się na różnym podłożu i trzymające dobrze stopę i kostkę, poza tym kask ochronny. Kiedy potrzebne jest zakładanie punktów asekuracyjnych wtedy używa się wspomnianych ringów, spitów, haków, a także lin, kostek, karabinków, jebadełek, friendów, knotów i ekspresów, przyrządów asekuracyjnych (ósemki, płytki, reverso, gri- gri). Amatorzy wspinaczki zimowej i lodowej muszą mieć jeszcze raki na buty, śruby lodowe i specjalistyczne ubrania, chroniące ich przy temperaturach czasami poniżej -50 stopni Celsjusza. Himalaiści przez to, że ich wyprawa trwa długie tygodnie, muszą mieć sprzęt potrzebny do rozbijania kilku obozów na różnych wysokościach góry, a do tego sprzęt z tlenem, sprzęt radiowy i satelitarny, i inny potrzebny do przeżycia z ekstremalnych warunkach poza jakąkolwiek cywilizacją.

Wchodząc obecnie do sklepu ze sprzętem rowerowym, mamy nie lada zagwozdkę, który rower wybrać dla siebie. Podstawą przy wyborze nowego roweru jest to, gdzie będziemy nim jeździć i jak długie wypady rowerowe zamierzamy sobie organizować. Rynek rowerów jest bardzo przejrzysty i dosyć szybko można dobrać sprzęt do potrzeb, trudniej jest natomiast zdecydować się na jego dodatkowe doposażenie. Tu zawsze lepiej trochę poczytać lub zdać się na fachowców w tej dziedzinie.

Jeśli lubimy wycieczki w niezbyt wymagającym terenie i mieszkamy na wsi lub przedmieściach, wtedy należy wybrać tzw. rower trekkingowy, czyli inaczej turystyczny. Posiada on pełen osprzęt, czyli odblaski, światła, błotniki i bagażnik zbudowany tak, by można było do niego doczepiać specjalne torby potrzebne do spakowania niezbędnych rzeczy przy dłuższych wyjazdach. Siedzi się na nim dość wygodnie, z lekko pochylona sylwetką, ale nie tak bardzo jak w rowerach górskich, co nie powoduje przeciążenia nadgarstków i pleców. Opony są na tyle szerokie, by radzić sobie na polnych drogach, ale też lekko się jeździ po asfalcie. Mają siedem, osiem przerzutek z tyłu i trzy z przodu, ważą około 14 kilogramów. Za przyzwoity rower tego typu trzeba zapłacić minimum 1200 złotych.

Rowery do typowej jazdy po mieście to po prostu rowery miejskie. Ich rama zaprojektowana jest tak, by sylwetka rowerzysty była wyprostowana, opony są dosyć wąskie, a koła bardzo duże. Rower zaopatrzony jest w światła, bagażnik, kosz na zakupy, zazwyczaj nie posiada przerzutek, ma szerokie wygodne siodełko dobrze sprężynowane, jego waga oscyluje w okolicach 15 kilo. Cena jest bardzo zróżnicowana, a jej wysokość bardziej zależy od designu, niż od właściwych walorów roweru, zazwyczaj stylizowane są one na stare holenderskie rowery. Można mieć rower za 300 jak i 2 tysiące złotych.

Jeśli ktoś potrzebuje rowerów w teren, to powinien się zastanowić nad wyborem roweru górskiego i crossowego. Te drugie nadają się do jazdy po lasach i trudnym terenie, natomiast górskie, szczególnie typu MTB, przeznaczone są do wyczynowej jazdy po górach i trudnym górzystym terenie. Pozycja na tych rowerach jest pochylona do przodu tak, by maksymalnie skoncentrować się na kierowaniu nim, opony są szerokie i grube, odporne na przebicia, ramy są bardzo lekkie i dobrze amortyzowane. Osprzęt to głównie duża ilość przerzutek potrzebna w terenie, wąskie siodełko, brak zbędnych elementów tak, by jego waga był jak najmniejsza. Za te rowery trzeba zapłacić. Minimalnie to jakieś 2 tysiące złotych.

Są jeszcze rowery szosowe, czyli popularne kolarzówki jednak obecnie używane głównie przez zawodowców. Mają one bardzo wąskie opony, są lekkie, a pozycja zajmowana na nich jest bardzo opływowa. Rowery, na których ścigają się kolarze w zawodowych grupach kosztują tyle, co samochód średniej klasy, za amatorski trzeba dać najmniej tysiąc złotych. I kiedy już wybraliśmy rower pod nasze potrzeby możemy zacząć organizować sobie wycieczki zgodne z przeznaczeniem naszego sprzętu.
Najbardziej wszechstronny okazuje się rower trekkingowy, który radzi sobie w zróżnicowanych warunkach, możemy zabrać potrzebne nam na wycieczkę pakunki lub przypiąć fotelik dziecięcy i podróżować rodzinnie..

Quad to czterokołowy motocykl, swego rodzaju wszędołaz, który pojawił się w Polsce w połowie lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Rozróżnić można trzy typy quadów: sportowe, rekreacyjne i terenowe. Po ich nazwach łatwo można się domyślić, do czego są przeznaczone, jak są zbudowane i jakie maja moce.
Oprócz walorów rozrywkowych i sportowych, quady coraz większe uznanie zyskują w codziennym życiu np. patrolowaniu granic i w rolnictwie, a także wykorzystywane są jako sprzęt ratowniczy np. w górach czy na plażach, gdzie dojazd zwykłymi karetkami nie jest możliwy.

Każdy kład poruszający się po drogach publicznych musi być zarejestrowany i mieć ważne i opłacone ubezpieczenie OC. Natomiast prowadzić go mogą ludzie, którzy ukończyli 13 rok życia i maja tzw. kartę motorowerową lub inny dokument uprawniający ludzi w tym wieku do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Jeśli skończyło się 18 lat, nie trzeba mieć żadnych uprawnień. Wymagany jest tylko kask ochronny dla kierującego jak i pasażerów, ale osoby niepełnoletnie nie powinny ich zabierać.

Pamiętać też trzeba, że quad traktowany jest jak motor, więc trzeba się nim poruszać po poboczach dróg. Inaczej jest, kiedy quadem poruszamy się do drogach wewnętrznych i polach lub lasach, gdzie kodeks drogowy nie obowiązuje, ale lepiej dla bezpieczeństwa swojego i napotkanych ludzi przestrzegać przepisów dotyczących dróg publicznych.

Quad rekreacyjny jest czymś pomiędzy tym sportowym, a terenowym. Mają napęd na jedną lub dwie osie i przeznaczone są do organizowania wycieczek i zawodów dla amatorów. Taki sprzęt kosztuje od 2 tysięcy w górę. Można je też wypożyczać w miejscach gdzie znajdują się przygotowane do tego trasy. Jeśli kupujemy go na własną rękę, musimy się liczyć z tym, że gdy jeździmy po lesie lub terenie prywatnym, który do nas nie należy, możemy być ukarani mandatem lub sprawą w sądzie grodzkim.

Wypożyczając quada lub wykupując zorganizowaną imprezę, pewni jesteśmy, że teren jest bezpieczny, w pobliżu czuwają ludzie odpowiednio przeszkoleni do udzielania pomocy. Organizatorzy zapewniają, jeśli jest taka potrzeba, zawody polegające np. na jeździe na czas, slalomach równoległych, czy wożeniu delikatnych produktów lub wody w szklankach tak, by dotarły one do mety w takim stanie jak przy starcie.
Quady sportowe wykorzystywane są przez profesjonalistów, mają po 40 koni mechanicznych, pojemność przeważnie 450 cm³ i rozpędzają się do 140 km/h. Rama jest aluminiowa, amortyzatory gazowe, a sylwetka bardziej opływowa. Kosztują od kilkunastu tysięcy złotych. Wyścigi na nich odbywają się na torach motocrossowych, więc są bardzo widowiskowe.

Quady terenowe ze względu na teren, po którym się mają poruszać, mają po 70 koni mechanicznych i napęd na cztery koła z możliwością wyłączania przedniej osi. Są dosyć duże i ciężkie tak by były stabilne. Za dobry quad użytkowy trzeba wyłożyć minimum 30 tysięcy złotych.

Piesze wędrówki, czyli tramping, to rodzaj turystyki, który w Polsce można uprawiać wszędzie. Na dobry początek przygody z tą formą wypoczynku warto po prostu poznać najbliższe okolice, w których się mieszka. Pozwoli to nam na poprawienie kondycji fizycznej, zahartowanie się i dowiedzenie się, czy tramping nam odpowiada, zamiast wydawać pieniądze w ciemno na wyjazd na drugi koniec Polski, by potem z niego mieć jak najgorsze wspomnienia.
Kiedy piesze wędrówki przynoszą nam radość, a najbliższe okolice znamy na wylot, wtedy można już szukać miejsc, które do tej formy aktywności są stworzone. W Polsce jest cała masa takich terenów i tylko od nas zależy ich wybór. Najpopularniejsze i najciekawsze są Jura Krakowsko-Częstochowska, trasy Beskidu Śląskiego, trasy w Tatrach i Bieszczadach. W tych miejscach znajdziemy profesjonalnie przygotowane i oznakowane trasy, a jeśli potrzebujemy, możemy wynająć przewodnika.

Kiedy sami wybieramy się na wyprawę w miejsca gdzie szlaki nie są wyznaczone, warto wiedzieć kilka rzeczy. Na początek należy wyznaczyć trasę na mapie, obliczyć czas, by niespodziewanie nie zastała nas noc, a po drugie warto mieć kogoś, kto z domu będzie czuwał nad naszym bezpieczeństwem i w razie braku kontaktu z nami mógł powiadomić odpowiednie służby o naszym zaginięciu i miejscu, w którym powinniśmy być. Jeśli jest to kilkudniowa wycieczka, to z góry wiemy gdzie mamy nocować lub gdzie rozbić obóz. Kiedy planujemy nocleg w pensjonatach czy schroniskach, też lepiej ich powiadomić kiedy zamierzamy się zgłosić, bezpieczeństwo jest najważniejsze.

Dla bezpieczeństwa też lepiej poruszać się w grupie, a nie samotnie, szczególnie na początku. Ilość zabranych rzeczy oczywiście zależy od pory roku, w jakiej wycieczka się odbywa i od jej długości. Początkowo niech to będą letnie wędrówki najwyżej z jednym noclegiem. Podstawa to wygodne rozchodzone buty, trzeba też mieć cieplejsze ubranie i chroniące nas przed deszczem, warto mieć prowiant i wodę nie tylko na czas wycieczki, ale zawsze więcej, tak w razie pobłądzenia. Warto mieć napoje i jedzenie wysokoenergetyczne oraz takie, które nie psuje się pod wpływem wilgoci i nie jest ciężkie. W plecaku nie powinno zabraknąć latarki, niewielkiej apteczki, zapałek, noża. W razie nocowania oczywiście namiot i śpiwór, nie planujmy spędzania nocy pod chmurką, bo pogoda bywa kapryśna. Na wędrówki trzeba ubierać się lekko w oddychającą odzież. Kupujmy ją w sklepach ze sprzętem sportowym i turystycznym, takie ubranie zapewnia utrzymywanie ciepłoty ciała, ale nas nie przegrzewa i odprowadza nadmiar wilgoci.

Motocross to coś w rodzaju off-road na motocyklach. Sport ten wywodzi się z Wielkiej Brytanii, a pierwsze zawody odbyły się jeszcze przed II wojną światową, czyli w czasach, gdy motoryzacja tak naprawdę raczkowała. Motocross polega na jeździe na wytyczonym i zamkniętym dla normalnego ruchu toru naszpikowanym wszelkiego rodzaju wzniesieniami, muldami i wszechobecnym błotem. Konkurencje organizowane są indywidualnie na czas jak i w kilkuosobowych grupach, a celem jest oczywiście dotarcie na metę jako pierwszy.
Jest to bardzo widowiskowy sport, dlatego też wielu widzów, a jeśli zawody przeprowadzane są na stadionach, szczególnie w USA, to komplet publiczności gwarantowany. Zimą przeprowadza się też zawody na śniegu i lodzie, a opony uzbraja się w kolce dla lepszej przyczepności. Do motocrossu zalicza się też zawody przeprowadzane na quadach, skoki i ewolucje na motorach, wyścigi motorów crossowych po asfalcie, wyścigi na mini motorach crossowych.
Podstawą uprawiania tego sportu jest właśnie ściganie się na specjalnym motorze. Są to pojazdy uzbrojone w silniki od 50 do 525 centymetrów sześciennych, mają szerokie opony z dobrym bieżnikiem, jest dobrze amortyzowany i bardzo zwrotny. Motory motocrossowe, które posiadają homologacje i są przystosowane do jazdy po drogach publicznych, to tzw. motory enduro. Koszt takich motorów dla początkujących zaczyna się od 2 tysięcy złotych, czyli nie jest to duży wydatek, jednak te profesjonalne kosztują kilkadziesiąt razy więcej.
Aby móc uprawiać ten sport sam motor to mało, potrzebne jest też specjalne ubranie i zabezpieczenia chroniące kierującego. Po pierwsze specjalny kask z uwydatnioną częścią szczękową, gogle, ochraniacze mające na celu osłanianie kręgosłupa, nóg i rąk, rękawice, specjalne buty i kombinezon. Dobry, profesjonalny kask kosztuje powyżej 300 złotych, gogle od 100, pas nerkowy od 150, zbroja od 400, nakolanniki od 50, buty od 400, spodnie i kurtka – każdy od 200 złotych. Więc jak widać sport bardzo kosztowny, a do tego dochodzą koszty związane z eksploatacją motocykla i jego naprawami, dojazdy na tor i wpisowe do zawodów. Jednak radość, jaką daje tego rodzaju ściganie jest dla wielu warte tych pieniędzy.
Najpopularniejszą konkurencją jest wyścig kilkudziesięciu zawodników trwający według regulaminu mistrzostw świata 30 minut plus dwa okrążenia, ale ilość tych kółek uzależniona jest od zaawansowania startujących. Motocross w wersji free style polega na wybiciu się z dużego nasypu i w trakcie lotu na wykonywaniu trików i ewolucji na motocyklu, czyli puszczaniu rąk, stawaniu rękami na siedzeniu, przekładaniu nóg na kierownicę.

Dla niewtajemniczonych bojery mogą się wydawać niczym innym jak zastępowaniem pływania żaglówką latem na ślizganie się po tym samym akwenie zimą. I w zasadzie trochę tak jest, mimo, że sprzęt jest trochę inny, to technika podobna, a większość amatorów bojerów to także żeglarze. Do niedawna, by uprawiać ten sport potrzebne były patenty podobne jak w żeglarstwie. Teraz potrzebne jest odbycie kursu, który kosztuje w granicach 600 złotych i zdanie egzaminu, tzw. patentu lodowego, ale jeśli ktoś chce się przejechać raz na tym sprzęcie nie powinien mieć problemów, jeśli owego nie posiada.

Bojery, tak jak żaglówki, napędzane są siłą wiatru przy pomocy żagli, sam bojer to bardzo wąski i płytki kadłub ustawiony na trzech płozach – jednej z przodu i dwóch w końcowej jego strefie, po bokach na odpowiedniej szerokości tak, by zabezpieczyć stabilność. Sterowanie nim podobne jest do żeglowania, wiec wiedza wyniesiona z pływania na łódkach bardzo się tu przydaje, a samego skrętu dokonuje się tą przednią płozą.

W Polsce bojery są bardzo popularną zimową konkurencją, a na światowych imprezach wypadamy bardzo dobrze. Przykładem może być Karol Jabłoński, który jest kilkukrotnym Mistrzem Świata w tej dyscyplinie. Popularność wynika z tego też, że jest kilka miejsc na terenie kraju, gdzie można je uprawiać i bez problemu wypożyczać potrzebny do tego sprzęt. Głównym ośrodkiem bojerowym są oczywiście Mazury ze swoimi licznymi jeziorami i podwarszawski Zalew Zegrzyński. Na mMazurach główne ośrodki to Mikołajki, jezioro Rydzewo niedaleko Giżycka.
Oczywiście, żeby uprawiać bojery trzeba poczekać na odpowiednią grubość pokrywy lodowej na zbiornikach, co w przypadku polskich kapryśnych zim jest często trudne do osiągnięcia.

Bojery dzieli się na kilka klas, które zależą od ich wielkości i budowy żagla. Najpopularniejsza jest klasa DN, ponieważ sprzęt jest niewielki i łatwy w transporcie. To, co przyciąga ludzi do bojerów, to bez wątpienia szybkość, jaką można rozwinąć na tym sprzęcie – przy sprzyjających warunkach można się ślizgać grubo ponad 100 km/h.